អត្ថន័យ​ប្រពៃណី ​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

/ អ្នកទស្សនា៖ 119

១) ការ​ប្រកាន់​ជំនឿ​ នៅ​សម័យ​មុន​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា​និង​ពុទ្ធ​សាសនា​ចូល​មក​ដល់​៖កាល​ដើម​ឡើយ​ ពលរដ្ឋ​ទូទៅ​ នៅ​ទឹក​ដី​ខ្មែរ​ បាន​ប្រកាន់​យក​ ជំនឿ​ដ៏​ធំ​មួយ​ ហៅថា​ ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​ ឬ​ ជំនឿ​អារក្ស​អ្នកតា​ (Animism) គឺ​ការ​ប្រកាន់​យក​ជំនឿ​ ទៅ​លើ​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​ សក្ដិសិទ្ធិ​ រក្សា​ទឹកដី​ព្រៃ​ភ្នំ​ និង​ជីវិត​មនុស្ស​សត្វ​។ នៅ​ក្នុង​ជំនឿ​នេះ​ គ្មាន​ព្រះអាទិទេព​ ឬ​ ព្រះ​ពុទ្ធ​ទេ​ មាន​តែ​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​សក្ដិសិទ្ធិ​រក្សា​លោក​ដូចជា​៖

ក. អ្នកតា​ (អ្នក​រក្សា​ព្រៃ​ភ្នំ​និង​សត្វ​ ដែល​រស់​នៅ​អាស្រ័យ​ព្រៃ​ភ្នំ​ ជា​ជម្រក​)
ខ. អារក្ស​ (អ្នក​រក្សា​ទឹក​ និង​សត្វ​ ដែល​រស់នៅ​អាស្រ័យ​ទឹក​ជា​ជម្រក​)
គ. មេមត់​ (អ្នក​រក្សា​វិន័យ​ និង​របៀប​រៀបរយ​ប្រចាំ​មណ្ឌល​រស់នៅ​)
ឃ. ព្រះ​ភូមិ​ (អ្នក​រក្សា​ដី​ភូមិ​ ចំការ​ដំណាំ​)
ង. ជំនាង​ផ្ទះ​ (អ្នក​រក្សា​ការពារ​លំនៅឋាន​)
ច. ម្រេញ​គង្វាល​ (អ្នក​រក្សា​កុមារ​ និង​ជន​ដែល​ មិន​អាច​ជួយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​ ដូចជា​អ្នក​ពិការ​ និង​ចាស់​ជរា​) ជាដើម​ ។ល​។
ឆ. កូន​ក្រក​ (អ្នក​រក្សា​សព្វ​សត្វ​ដែល​បម្រើ​ប្រយោជន៍​គ្រួសារ​ ដួចជា​ សេះ​ គោ​ ក្របី​ ដំរី​ ឆ្កែ​ឆ្មា​ ជាដើម​)

ចំណែក​វិញ្ញាណ​ ដែល​បំផ្លាញ​លោក​ នៅ​ក្នុង​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​មាន​
ក. មេធ្មប់​ (ជា​យមរាជ​ ឬ​ជា​ស្តេច​នៃ​ព្រលឹង​សាម៉ាន​ទាំងឡាយ​)
ខ. ព្រាយ​ (ពពួក​ជញ្ជក់​ឈាម​អ្នក​ដទៃ​)
គ. អាប​ (ពពួក​មាន​តែ​ក្បាល​និង​ក្រពះ​ ដែល​តំណាង​សេចក្តី​លោភលន់​ឥត​ប្រមាណ​)
ឃ. ប្រេត​ គឺ​ជា​វិញ្ញាណ​ខ្មោច​អបាយ​ភូមិ​ (ជា​ព្រលឹង​របស់​មនុស្ស​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តែ​សេចក្តី​វិនាស​ និង​ ព្រលឹង​បុគ្គល​ដែល​ចាំ​តែ​ទារ​ស៊ី​តែ​ម៉្យាង​)

ក្រោយ​មក​បន្ទាប់​ពី​មាន​ ការ​ឆ្លង​វប្បធម៌​ ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ ប្រទេស​ខ្មែរ​បាន​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ នូវ​ជំនឿ​ថា​ មាន​យក្ស​ មាន​បិសាច​ ថែម​ទៅ​លើ​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​នេះ​ទៀត​ដែរ​។

២) ពិធី​សែន​ព្រេន​វិញ្ញាណ​សក្ដិសិទ្ធិ​៖ពិធី​សែន​ព្រេន​វិញ្ញាណ​សក្ដិសិទ្ធិ​ មាន​ច្រើន​ប្រភេទ​ ដូចជា​ពិធី​ហោម​រោង​ ពិធី​ថ្វាយ​បង្គំ​គ្រូ​ ពិធី​ចារ​យ័ន្ត​ ពិធី​បណ្តេញ​បិសាច​ ពិធី​រំលឹក​គុណ​ ពិធី​រំដោះ​គ្រោះ​ ពិធី​តម្លើង​រាសី​ ពិធី​ឡើង​ផ្ទះ​ ពិធី​ឧបកិច្ច​នានា​ ពិធី​រៀបការ​ ពិធី​បញ្ចុះ​សព​ ។ល​។ នៅ​ក្នុង​ពិធី​និមួយៗ​ គេ​តែងតែ​ធ្វើ​ការ​គោរព​សែន​ព្រេន​ដោយ​មាន​យក​ ភោគទ្រព្យ​អាករ​ភស្តុភារ​នានា​ ដែល​ជា​សម្បត្តិ​ដែល​អ្នក​ស្រុក​រក​ទុក​ដាក់​ជា​ទ្រព្យ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​យក​មក​ដាក់​សែ ន​​ថ្វាយ​វិញ្ញាណ​បារមី​សក្ដិសិទ្ធិ​ ដែល​ធ្លាប់​បាន​ជួយ​អោយ​គេ​បាន​ថ្កុំថ្កើង​រស់នៅ​សុខ​ស ប្បាយ​។ រីឯ​ភស្តុភារ​ដែល​គេ​យក​មក​សែន​ មាន​រួម​ទាំង​សត្វ​ព្រៃ​ និង​ សត្វ​ចិញ្ចឹម​ (មាន​ដូចជា​ ជ្រូក​ព្រៃ​ គោ​ ជ្រូក​ មាន់​ទា​ ។ល​។ ) មាន​ការ​ប្រមូល​ ភោគផល​ផ្លែ​ឈើ​ ព្រម​ទាំង​មាន​ការ​ធ្វើ​នំ​ចំណី​ និង​ អាហារ​វិសេស​ៗ​ ព្រម​ទាំង​ ការ​ប្រមូល​ទ្រព្យ​ល្អ​ៗ​ មក​តម្រៀប​ដាក់​សែន​ព្រេន​ នៅ​ពេល​មាន​ពិធី​ពិសេស​ៗ​ ដូច្នេះ​ម្តង​ៗ​។

នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ នំ​ចំណី​ភស្តុភារ​ ដែល​សម្រាប់​ដាក់​សែន​ព្រេន​ទាំងឡាយ​នោះ​ មាន​វត្ថុ​វិសេស​ ដែល​គេ​ត្រូវ​ការ​ជាង​គេ​ បាត់​មិន​បាន​ គឺ​ការ​កាប់​សត្វ​យក​មក​សែន​ និង​ការ​វេច​នំ​អន្សម​សម្រាប់​ដាក់​អម​ សត្វ​ដែល​គេ​ចម្អិន​ យក​មក​ដាក់​សែន​ព្រេន​ មាន​គោ​ជ្រូក​មាន់​ទា​ ជាពិសេស​នៅ​ពេល​គេ​រៀបចំ​ ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​រំលឹក​គុណ​ និង​ គោរព​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​របស់​ដូនតា​។ ការ​វេច​នំ​អន្សម​នេះ​ ជា​ដំណើរ​សក្ខីភាព​ នៃ​ការ​សំបូរ​សប្បាយ​របស់​អ្នក​ស្រុក​ គឺ​បរិបូរ ណ៍​ដោយ​ផល​ស្រូវ​ សណ្តែក​ ដូង​ ចេក​ សាច់​សត្វ​ជាដើម​។

៣) ប្រពៃណី​នៃ​ការ​វេច​នំ​អន្សម​៖ពាក្យ​ថា​ អន្សម​នេះ​ គឺ​ជា​ពាក្យ​ក្លាយ​មក​ពី​ពាក្យ​ដើម​ ថា​ នំ​សន្សំ​ គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ ជា​នំ​តំណាង​ភោគផល​បរិបូណ៌​ ដែល​ពលរដ្ឋ​ បាន​ធ្វើ​ការងារ​ស្រែ​ចំការ​ សន្សំ​ទុក​នូវ​ភោគ​ផល​នេះ​ សម្រាប់​ដោះ ស្រាយ​ការ​រស់នៅ​ មិន​អោយ​មាន​ ការ​ខើច​អត្ត​ខាត់​ក្នុង​គ្រួសារ​និមួយៗ​ ជាពិសេស​ នៅ​រដូវ​រាំង​ស្ងួត​ ឬ​នៅ​ពេល​ ស្រុក​ទេស​មាន​ សង្គ្រាម​ទុរភិក្ស​អន្តរាយ​។

នៅ​ជំនាន់​ដើម​ ខ្មែរ​យើង​មាន​ បែងចែក​ការ​វេច​នំ​អន្សម​ជា​ពីរ​បែប​ ហៅថា​អន្សម​ញី​ និង​ អន្សម​ឈ្មោល​។ គេ​វេច​នំ​អន្សម​ញី​ ដោយ​ការ​ខ្ចប់​ អង្ករ​ដំណើរ​ជាមួយ​ចេក​ទុំ​ ធ្វើ​ជា​ស្នូល​ មូរ​រុំ​ហើយ​ បត់​សន្លឹក​ចេក​ នៅ​ក្បាល​នំ​អន្សម​ទាំង​សង​ខាង​ តែ​មួយ​ផ្នត់​ រួច​ដាក់​ផ្អោប​ផ្គួប​ពីរ​នំ​ ចង​មូរ​ភ្ជាប់​គ្នា​ អោយ​ជាប់​ល្អ​ ទើប​យក​ទៅ​ដាក់​ស្ងោរ​ក្នុង​ថ្លាង​ធំ​។ ចំណែក​ការ​វេច​នំ​អន្សម​ឈ្មោល​វិញ​ មាន​ដាក់​សណ្តែក​បាយ​ និង​សាច់​ជ្រូក​ប្រឡាក់​ប្រៃ​ ដាក់​ជា​ស្នូល​មូល​រុំ​នឹង​ស្លឹក​ចេក​យ៉ាង​ក្រាស់​ ធំ​ៗ​ជាង​នំ​អន្សម​ញី​ រួច​ហើយ​ គេ​បត់​ស្លឹក​ចេក​ នៅ​ក្បាល​នំ​អន្សម​ទាំង​សង​ខាង​ ក្បាល​នំ​ម្ខាង​មាន​ពីរ​ផ្នត់​ រួច​ហើយ​រុំ​ខ្សែ​ព្រាល​ចង​អោយ​ណែន​តឹង​ ទោល​តែ​ឯង​ មិន​មាន​ផ្គួប​ជាមួយ​អន្សម​ណា​ទេ​។

ដោយ​សារ​ការ​វេច​នំ​អន្សម​ឈ្មោល​ញី​ បែប​ខុស​គ្នា​នេះ​ហើយ​ ទើប​អាច​អោយ​គេ​ចំណាំ​នំ​អន្សម​បាន​ យ៉ាង​ងាយ​ថា​ មួយ​ណា​ញី​ មួយ​ណា​ឈ្មោល​ ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ភេទ​ខុស​គ្នា​តាម​រូបរាង​ គឺ​អន្សម​ញី​ មាន​រស​ផ្អែម​ មាន​ស្នូល​ចេក​ទុំ​និង​គ្រាប់​សណ្តែក​ស្ងោរ​ ហើយ​មាន​រាង​តូច​ខ្លី​ ហើយ​សំប៉ែត​ ដោយសារ​ការ​ច្របាច់​ផ្គួប​ ចង​អន្សម​ពីរ​ផ្អោប​ចូល​គ្នា​តែ​មួយ​។ ចំណែក​អន្សម​ឈ្មោល​ តែង​មាន​រសជាតិ​ប្រៃ​ មាន​ស្នូល​សណ្តែក​បាយ​និង​សាច់​ជ្រូក​ មាន​រាង​មូល​ធំ​ ហើយ​វែង​ ជួន​កាល​មាន​ទម្ងន់​ ដល់​ទៅ​ ៥​ ឬ​ ៦​គីឡូក្រាម​។

នៅ​សម័យ​ដើម​ អ្នក​ស្រុក​ដែល​នៅ​តំបន់​មាត់​ស្ទឹង​ ឬ​អូរ​ធំ​ៗ​ គេ​ច្រើន​ធ្វើ​នំ​អន្សម​ ដាក់​តែ​អង្ករ​ដំណើប​និង​អំបិល​ឡម​ៗ​ មិន​ដាក់​ស្នូល​ ដាក់​ខ្ទិះ​ដូង​ ឬ​ស្ករ​ទេ​ ព្រោះ​គេ​ចង់​ទុក​អោយ​បាន​យូរ​រាប់​ខែ ​មិន​មាន​អោយ​ផ្អូម​ជាពិសេស​នំ​អន្សម​ឈ្មោល​។ គេ​ច្រើន​វេច​អន្សម​នេះ​ ចង​ជា​ចង្កោម​ ស្ងោរ​អោយ​ឆ្អិន​ ពេល​ណា​បរិភោគ​មិន​អស់​ គេ​អាច​ចង​ខ្សែ​បោះ​អន្សម​ ទម្លាក់​ទៅ​បាត​ស្ទឹង​ ឬ​បាត​អូរ​ជ្រៅ​ ដែល​មាន​ទឹក​ត្រជាក់​ នោះ​អន្សម​អាច​រក្សា​រសជាតិ​យូរ​មិន​ងាយ​ផ្អូម​។ នៅ​ពេល​ណា​មួយ​ ដែល​គេ​នឹក​ភ្នក​ ចង់​បរិភោគ​ អ្នក​ស្រុក​នឹង​ទៅ​ស្រាវ​យក​អន្សម​មួយ​ កាត់​យក​មក​ស្ងោរ​ ហើយ​ឆី​ដូច​នំ​អន្សម​ធម្មតា​ វេច​ថ្មី​ៗ​ដែរ​។ ជាពិសេស​ទៅ​ទៀត​ អ្នក​ស្រុក​ខ្មែរ​យើង​ ច្រើន​ធ្វើ​នំ​អន្សម​របៀប​នេះ​ នៅ​ក្នុង​កាល​យុគ​ ដែល​ប្រទេស​ជាតិ​ មាន​សង្គ្រាម​ទុរភិក្ស​ មាន​ខ្មាំង​ ឬ​ ចោរប្លន់​ច្រើន​ ពិបាក​រត់​លូន​ គេច​ចម្បាំង​ និង​ពិបាក​ ចេញចូល​ ដាំ​អាហារ​ លៀង​គម្លាន​។ គេ​ច្រើន​ធ្វើ​ដើម្បី​ទុក​ជួយ​ផ្គត់ផ្គង់​ ទាហាន​ដែល​នៅ​ក្នុង​សមរភូមិ​ចម្បាំង​ ដោយ​ភាព​ប្រញាប់​អាសន្ន​ ព្រោះ​ពុំ​មាន​ពេល​ដណ្ដាំ​ចម្អិន​អាហារ​។

៤) ប្រពៃណី​នៃ​ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​ និង​ការ​ធ្វើ​នំ​អន្សម​ដាក់​បិណ្ឌ​ ៖ក្រោយ​ពី​ប្រទេស​ខ្មែរ​ បាន​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា​យ៉ាង​គំហុក​ ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ នៅ​ជំនាន់​សតវត្សរ៍​ទី​១១​ (ក្រោម​អធិបតីភាព​ នៃ​ព្រះ​ចៅ​គ្រង​រាជ​ ជ័យ​វរ្ម័ន​ទី​៧​) បូក​ផ្សំ​ និង​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​ និង​ ជំនឿ​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា​ ដែល​បាន​មក​ដល់​ប្រទេស​ខ្មែរ​ តាំង​ពី​ជំនាន់​ព្រះ​បាទ​ កោឌិណ្យ​ជ័យ​វរ្ម័ន​ និង​ ព្រះ​នាង​សោមា​ទេវី​ (ឬ ព្រះ​បាទ​ហ៊ុន​ទៀន​ ព្រះ​នាង​លីវ​យី​ ដែល​ជា​ឈ្មោះ​ ដែល​ពពួក​ឈ្មួញ​ចិន​ បាន​ដាក់​អោយ​ ពេល​ចិន​មក​ធ្វើ​ជំនួញ​តាម​សំពៅ​ នៅ​ដែនដី​ជ្រោយ​សុវណ្ណភូមិ​ ) ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ បាន​បង្កើត​ទំនៀម​ទម្លាប់​ថ្មី​មួយ​ទៀត​យ៉ាង​ប្រសើរ​ក្រៃ​លែង​ គឺ​ការ​ប្រមូល​មូល​មុំ​នាំ​គ្នា​ ប្រារព្ធ​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ នៅ​ក្នុង​ទី​វត្ត​អារាម​ ដែល​ភាគ​ច្រើន​ ច្រើន​សង់​នៅ​កណ្តាល​ភូមិ​ ដើម្បី​អោយ​អ្នក​ស្រុក​ ស្រួល​ដើរ​ចេញ​ចូល​ព្រឹក​ល្ងាច​ ក្នុង​ការ​ចែកចាយ​ នូវ​បុណ្យ​កុសល​ គឺ​ផ្តល់​នូវ​អំពើ​ល្អ​ ចំពោះ​គ្នា​ ដើម្បី​បង្កើន​ សេចក្តី​សុខ​សន្តិ​មង្គល​ចម្រើន​រុងរឿង​ ក្នុង​ចិត្ត​ ក្នុង​គ្រួសារ​ និង​ក្នុង​ភូមិ​ ដែល​ខ្លួន​គេ​រស់នៅ​។

គោលការណ៍​ចំបង​ នៃ​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះ​ គឺ​ធ្វើ​ឡើង​ ដើម្បី​រំលឹក​នូវ​កតញ្ញុតាធម៌​របស់​ខ្លួន​គេ​ម្នាក់​ៗ​ ចំពោះ​លោកអ្នក​មាន​គុណ​ទាំងឡាយ​ ព្រម​ទាំង​មាន​ការ​ចែក​រំលែក​បុណ្យ​ គឺ​អំពើ​ល្អ​ ដែល​ជា​ទាន​ ដល់​បុគ្គល​ផង​ដទៃ​ ដែល​ជា​មិត្ត​និង​ញាតិ​សន្តាន​ក្នុង​ភូមិ​ រួម​ទាំង​អ្នក​ស្រុក​អ្នក​ភូមិ​ជិត​ខាង​ ដែល​រស់នៅ​ខើច​ខ្វះ​ខាត​ទាំងឡាយ​នោះ​ផង​។នៅ​ក្នុង​ពិធី​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះ​ អ្នក​ស្រុក​អ្នក​ភូមិ​ បាន​ជ្រើសរើស​ នំ​អន្សម​ ជា​អត្តសញ្ញាណ​

ប្រចាំការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​នេះ​ជា​បឋម​ ដោយ​មូលហេតុ​ច្រើន​ប្រការ​ដូចជា​៖ ទី​មួយ​ តំណាង​ភោគផល​ ដែល​ខ្លួន​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​សន្សែ​សន្សំ​រក​បាន​មក​ គឺ​ អង្ករ​ជា​តំណាង​ផល​ស្រូវ​ សណ្ដែក​បាយ​ចេក​ដូង​ជា​តំណាង​ផល​ដំណាំ​ចំការ​ សាច់​ជ្រូក​ជា​តំណាង​ផល​នៃ​សត្វ​ចិញ្ចឹម​ (បែប​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​)
ទី​ពីរ​ ទឹក​ចិត្ត​ព្រះ​ម៉ែ​ គឺ​ស្រូវ​អង្គរ​ ដែល​បាន​ជួយ​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវិត​រស់នៅ​ របស់​ពួក​គេ​ (បែប​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ គឺ​ការ​ស្គាល់​និង​គោរព​គុណ​ម្ដាយ​)
ទី​បី​ ជា​តំណាង​ ការ​បន្ត​ពូជ​ បន្ត​ជីវិត​ (ជា​ជំនឿ​បែប​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា​ ដោយ​យក​នំ​អន្សម​ជ្រូក​ជា​តំណាង​ភេទ​ប្រុស​ នំ​អន្សម​ចេក​ ជា​តំណាង​ភេទ​ស្រី​។ ក្រោយ​មក​ យើង​មាន​ការ​រួម​បញ្ចូល​បន្ថែម​ មាន​ នំ​គម​ ជា​តំណាង​ភេទ​ស្រី​ នំ​ធ្មៃ​ជា​តំណាង​ផែនដី​ ។ល​។)
ទី​បួន​ ជា​ដាស់​តឿន​ស្មារតី​សាមគ្គីភាព​ដ៏​មុតមាំ​គ្មាន​រើសអើង​ ដោយ​បង្ហាញ​នូវ​ទឹកចិត្ត​ល្អ​ ចំពោះ​គ្នា​ ទៅវិញ​ទៅមក​ មិន​ថា​នរណា​ជា​នរណា​ឡើយ​ (បែប​ស្មារតី​នយោបាយ​ជាតិ​និយម​)
ទី​ប្រាំ​ ជា​គឺ​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​រំដោះ​ចិត្ត​អោយ​លោះ​ចេញ​ នូវ​សេចក្តី​បាប​ នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​ ដោយ​ការ​ខិតខំ​កសាង​អំពើ​ល្អ​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង​ផង​ ចំពោះ​ក្រុម​គ្រួសារ​ផង​ និង​ ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ​ផង​ (បែប​ពុទ្ធ​និយម​)
បវេណី​នៃ​ការ​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះ​ គឺ​គេ​បាន​ជ្រើសរើស​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​កំឡុង​ពេល​ ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​សម្រាក​ដៃ​ទំនេរ​ពី​ដក​ស្ទូង​ រង់ចាំ​ស្រូវ​ហុច​ផល​ដើម្បី​ច្រូត​កាត់​។

នៅ​ក្នុង​បវេណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះ​ដែរ​ យើង​ឃើញ​មាន​បវេណី​ដ៏​សំខាន់​មួយ​ ដែល​ខ្មែរ​យើង​សព្វ​ថ្ងៃ​និយម​ជាង​គេ​ គឺ​ពិធី​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​ ដើម្បី​រំលោះ​ចិត្ត​បាប​និង​ចិត្ត​អកុសល​ ដោយ​ការ​ធ្វើ​បុណ្យ​ ចំពោះ​ប្រេត​ អោយ​ប្រេត​បាន​ស្គាល់​ នូវ​បុណ្យ​កុសល​នេះ​ហើយ​ បាន​បែរ​មក​លះ​ចិត្ត​លះ​ជីវិត​ជា​ប្រេត​ ដើម្បី​ទទួល​កុសល​ បាន​ទៅ​ចាប់​ជាតិ​ជា​មនុស្ស​ប្រសើរ​នឹង​គេ​វិញ​។

តើ​ប្រេត​នេះ​ជា​នរណា​?នៅ​ក្នុង​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​ ប្រេត​ គឺ​ជា​វិញ្ញាណ​នៃ​ខ្មោច​តៃហោង​ ខ្មោច​អនាថា​ និង​ខ្មោច​អបាយ​ភូមិ​ (ជា​ព្រលឹង​របស់​មនុស្ស​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តែ​សេចក្តី​វិនាស​)។ នៅ​ក្នុង​សង្គម​មនុស្ស​ជា​ទូទៅ​ បុគ្គល​ទាំងឡាយ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​សេចក្ដី​វិនាស​ រមែង​ត្រូវ​គេ​កត់​សំគាល់​ ថា​ជា​បុគ្គល ដែល​មាន​វិញ្ញាណ​ប្រេត​គ្រប់គ្រង​សណ្ឋិត​។ ក្រោយ​មក​គេ​កត់​សំគាល់​ បុគ្គល​ទាំងនេះ​ ដោយ​ការ​និយាយ​កាត់​ខ្លី​ៗ​ ហៅ​ថា​ប្រេត​រស់​។ ពពួក​ប្រេត​រស់​នេះ​ គេ​មាន​សំដៅ​ទៅ​ដល់​ជន​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តែ​សេចក្ដី​វិនាស​ មាន​ដូចជា​ ពពួក​ចោរ​ ពួក​ជន​បោក​ ជន​ពាលា​អាវាសែ​ ប្រព្រឹត្ត​ខ្លួន​ខុស​ហើយ​ ត្រូវ​គេ​កំចាត់​កំចាយ​ មិន​អោយ​ចូល​ភូមិ​ ឬ​ ជា​មនុស្ស​អនាថា​ខ្ចាត់​ព្រាត់​គ្មាន​ទី​ពឹង​ ហើយ​ដែល​មិន​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​អោយ​ប្រសើរ​ ក្រៅ​ពី​ការ​ទារ​ស៊ី​តែ​ម៉្យាង​។

ហេតុអ្វី​គេ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​តែ​ពេល​ងងឹត​មុន​ថ្ងៃ​រះ​? អ្នក​ស្រុក​ជ្រើសរើស​ពេល​នេះ​ ដោយ​មូលហេតុ​ច្រើន​យ៉ាង​ដូចជា​៖. មិន​អោយ​អ្នក​ធ្វើ​បុណ្យ​ មាន​ការ​រើស​អើង​មុខ​មាត់​ អ្នក​ដែល​មក​ទទួល​បុណ្យ​
-មិន​អោយ​ប្រេត​ភ័យ​ខ្លួន​ មិន​ហ៊ាន​បង្ហាញ​មុខ​ មក​ទទួល​បុណ្យ​
-អោយ​ប្រេត​មាន​ឱកាស​មក​ទទួល​បុណ្យ​ហើយ​ អាច​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ ចែក​បុណ្យ​ដល់​កូន​ចៅ​ក្រុម​គ្រួសារ​មុន​ថ្ងៃ​រះ​។ លុះ​ដល់​ពេល​ថ្ងៃ​រះ​ឡើង​ហើយ​ ប្រេត​ដែល​បាន​ទទួល​បុណ្យ​គ្រប់គ្នា​ ក៏​បាន​ទទួល​នូវ​ទឹកចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា​ ដោយ​បុណ្យ​ ឈប់​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ជីវិត​ប្រេត​តទៅ​ទៀត​ រួច​ក៏​នាំ​គ្នា​ទៅ​ចូលរួម​សាង​អំពើ​ល្អ​ កែ​ខ្លួន​ជា​មនុស្ស​ល្អ​ រស់នៅ​ជា​មនុស្ស​ល្អ​នឹង​គេ​ឡើង​វិញ​ ដោយ​សុខ​មង្គល​។

តើ​គេ​ប្រារព្ធ​ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​ដោយ​របៀប​យ៉ាង​ម៉េច​ខ្លះ​?
គេ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​ដោយ​យក​កន្ទេល​ទៅ​ក្រាល​នៅ​ជុំវិញ​របង​វត្ត​៨​ទិស​ ហើយ​មាន​ដាក់​តម្រៀប​ខ្ទះ​ធំ​ៗ​ ឬ​ កន្តាំង​ កញ្ជើ​ ល្អី​ ដើម្បី​អោយ​អ្នក​បុណ្យ​ ធ្វើ​ការ​ចែក​ទាន​ ទៅ​តាម​សទ្ធា​ ដោយ​មាន​ បោះ​ នំ​អន្សម​ នំ​បត់​ នំ​ធ្មៃ​ ពំនូត​បាយ​ ឬ​ អាហារ​គោក​ ផ្សេង​ៗ​ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ខ្ទះ​ កញ្ជើ​ ល្អី​ កន្តាំង​ ដែល​តម្រៀប​ជា​ជួរ​ទាំង​នោះ​។ ធ្វើ​បែប​នេះ​ គឺ​ដើម្បី​ងាយ​ស្រួល​ អោយ​ប្រេត​អាច​លូក​ចាប់​បាន​ដោយ​ដៃ​ កើប​យក​ទៅ​ផ្ទះ​ ចែក​ក្រុម​គ្រួសារ​ផង​ ហើយ​មាន​របៀប​មិន​កំពប់​ចោល​ទទេ​ៗ​ផង​។ ម៉្យាង​ទៀត​ គេ​ក្រាល​កន្ទេល​ពី​ក្រោម​ កញ្ជើ​កន្ទាំង​ទាំង​នោះ​ គឺ​សម្រាប់​ទុក​ត្រង​អាហារ​កំពប់​ ដើម្បី​ទុក​ចែក​ឆ្កែ​ឆ្មា​អនាថា​អោយ​បាន​ឆី​ព្រម​ផង​ ដោយ​ពុំ​មាន​ការ​ប្រមាថ​ ធ្វើ​អោយ​សត្វ​នាំ​គ្នា​ឆី​អាហារ​ពី​ដី​ ដូច​ថ្ងៃ​ធម្មតា​ៗ​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ​ ព្រោះ​ថ្ងៃ​នេះ​ គឺ​ជា​ថ្ងៃ​តម្កើង​រាសី​របស់​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​ រួម​ទាំង​សត្វ​ទាំងឡាយ​ ដែល​បម្រើ​គ្រួសារ​ក្នុង​ភូមិ​ផង​។ អ្នក​ស្រុក​ទាំងឡាយ​មាន​ជំនឿ​ថា​ គេ​មិន​ត្រូវ​អោយ​កំពប់​បាយ​មួយ​គ្រាប់​ ចោល​ទៅ​ដី​ទេ​ ព្រោះ​ជា​ភស្តុតាង​នៃ​ការ​មើលងាយ​ព្រះ​ម៉ែ​ ដែល​នាំ​អោយ​អាប់​រាសី​កូន​ចៅ​។

នេះ​គ្រាន់តែ​ជា​បំណែក​ជ្រុង​មួយ​ ក្នុង​បវេណី​អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ប្រសើរ​របស់​ខ្មែរ​យើង​ ដែល​យើង​គប្បី​សិក្សា​ ពង្រីក​ស្មារតី​គំនិត​បញ្ញា​ និង​ចំណេះ​ដឹង​ អោយ​បាន​កាន់​តែ​ទូលាយ​ ប្រសើរ​ឡើង​ គ្រប់​ៗ​គ្នា​។ បើ​សិន​លោកអ្នក​ មាន​អត្ថបទ​សិក្សា​ល្អ​ៗ​ ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ប្រពៃណី​នេះ​ សូម​ជួយ​ចែក​រំលែក​ គំនិត​និង​យោបល់​ ដើម្បី​សិក្សា​ពង្រីក​បញ្ញា​ទាំងអស់​គ្នា​កុំ​បី​ខាន​។ សូម​អរគុណ​!!

14344233_396330213824418_5548508483976837609_n 14390666_1311872192158815_3364004982938086157_n dhdh meymey

ប្រភព៖ kqube

loading...

មតិយោបល់

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *